اخبار و مقالات

دوشنبه, 10 دی 1397 ساعت 10:01

دست از فریاد زدن بر سر بچه هایمان برداریم

از فریاد زدن سر کودکان دست برداریم
 

استفاده از تنبیه بدنی برای تربیت بچه ها از بیشتر از 50 سال پیش رواج داشته است. اما فریاد زدن؟! به طور تقریبی بسیاری از افراد هنوز سر بچه هایشان داد و فریاد می زنند با این که بسیاری از والدین می دانند این روش کار نمی کند هنوز این کار را انجام میدهند.

 

 

خانواده هایی که به فریاد زدن عادت دارند، کودکانی با عزت نفس پایین و همراه با افسردگی خواهند. مطالعه ای که در سال 2014 در ژورنال توسعه کودک منتشر شد؛ نشان داد که فریاد زدن نتایجی مشابه با تنبیه های فیزیکی در کودکان دارد. اثراتی همچون افزایش اضطراب، استرس، افسردگی و افزایش مشکلات رفتاری.

در زندگی خصوصی و اجتماعی خودتان به عنوان یک والد، پس از داد و فریاد زدن سر بچه هایتان، چندبار با خودتان فکر کرده اید که «خب، این تصمیم خوبی بود...» ؟

استرس و افسردگی در کودکان تحت خشونت روحی

 

فریاد زدن و کاهش اعتماد به  نفس در کودکان

این باعث نمی شود که شما اعتبار به دست بیاورید. بلکه باعث می شود شما به تدریج کنترلتان را روی بچه هایتان از دست بدهید. بیایید صادق باشیم. زمانی که شما فریاد می زنید؛ در واقع نشان می دهید که شما ضعیف هستید یا حتی افرادی که دست به تنبیهات بدنی می زنند به این علت است که نمی دانند چه کاری باید انجام بدهند.

 

حتی اکثر والدین به سختی روزی را پیدا می کنند که در آن فریاد نزده باشند. تحقیقات نشان می دهد که والدین با دو سوال مشکل مواجه می شوند: «به جای فریاد زدن چه کاری انجام دهند؟» و « چطور آن را دست از فریاد زدن بدارند؟»

 

 

کنترل خشم و ناراحتی در والدین

 

در اینجا صحبت ما درباره فریاد زدن های یکباره در لحظه های تحت استرس نمی باشد. بلکه ما در حال صحبت کردن درباره یک فرم صحیح تربیتی کودکان می باشیم. فریاد زدن برای اصلاح رفتار یک شکل بی اثر است و تنها عادت فریاد زدن را به یاد بچه ها می آورد. به عبارتی، هنگامی که به علت یک اشتباه سر فرزندتان داد می زنید؛ این امر تأثیری در اصلاح رفتار او ندارد بلکه فقط در هنگام انجام یک اشتباه دیگر، داد و فریاد زدن شما را به یاد می آورد.

 

بازی در فضای باز، همچون زمین بازی، اغلب فرصتی را برای کودکان فراهم می کند تا دوستان جدید و متفاوتی پیدا کنند. در طبیعت کودکان به تنهایی یا با دیگر بچه ها بازی کنند و مشکلاتشان را گروهی حل کنند. در دنیای طبیعی، کودکان اغلب با یکدیگر همکاری می کنند تا بازی ها و قوانین را تشکیل بدهند.

آلن کازدین، پروفسور روانشناسی و روان پزشکی کودک، می گوید: «دانش نشان داده است که فریاد زدن، امری بد و نامناسب هست و کمکی نمی کند. فریاد زدن یک راهبرد و استراتژی نیست و بلکه رها سازی و آزاد سازی خود است. اگر هدف والد تنها تخیله خشم و عصبانیت درونی خودش است، مطمئنن راه های بسیاری برای آن وجود دارد.

اما اگر هدف والد تغییر یک رفتار در کودک و ایجاد یک عادت مثبت می باشد؛ فریاد زدن راه مناسب این امر نیست. راهبردها و استراتژی های دیگری برای این مسئله وجود دارد در عین حال دادن و فریاد زدن جزئی از آن ها نمی باشد.»

بسیاری از والدین بر این تصورند که مثبت بودن در این زمینه یک نوع تنبلی در مسئولیت فرزند داری است. به عبارتی اگر مادری سر کودک خود فریاد نمی زد او نسبت به تربیت فرزندش، حتما فرد بیخیالی است. در عین حال، این یک گمان اشتباه است.

فریاد نزنیم و صحبت کنیم

 

دکتر کازدین برنامه ای را با عنوان ABC ارائه می کند که شامل « پیشایندها (antecedents)، رفتارها (behaviors) و پیامدها (consequences) می باشد.»

پیشایند (antecedent)، عبارت است از مقدمه چینی. به طور کلی، چیزی که شما می خواهید آن ها انجام بدهند قبل ازین که از از آن ها بخواهید تا انجامش بدهند.

رفتار (behavior)، جایی است که رفتارها توسط والدین، تعریف شده و شکل می گیرند.

پیامد، (consequence) گفتن عبارت و بیان رضایت بخشی است که به خاطر انجام یک رفتار گفته می شود. از عبارت های مثبت و ستایشگرانه همراه با یک حالت مناسب و نشانه تأیید استفاده کنید.

بنابراین به جای فریاد زدن های شبانه و مکرر، سر فرزندتان که چرا لباس هایت را آویزان نکرده ای؛ از او بخواهید که اول صبح همین که می تواند لباس هایش را برداشته و آویزان کند. همچنین به او اطمینان دهید که موقعی که از خواب پا می شود شما مطمئن هستید؛ او این اینکار را می کند چون بچه منظم و فوق العاده ای هست. در صورتی که فرزندتان این کار را انجام داد؛ بگویید که کارش تحسین بر انگیز و عالی بوده و سپس او را در آغوش بگیرید. در انتها با بغل کردن نوعی ستایش غیر کلامی از او میکنید.

نقش والدین در رشد کودکان

 

نا به خردی یا ناآگاهی بچه ها، یک ویژگی قابل اصلاح هست نه یک اشکال بزرگ. ستایش کودکان باعث می شود تا بچه ها احساس عزت نفس پیدا می کنند و به دنبال اصلاح رفتار خود باشند و نکته دقیقا همین است.

دکتر کازدین می گوید: « ما می خواهیم عادت ها را بسازیم. در واقع تمرین، عملکرد های مغز را تغییر می دهد. همچنین در فرآیندی از آن، رفتارهایی که شما می خواهید از دست آن ها خلاص شوید ( همه آن کج خلقی ها، دعوا ها، بی ادبی ها و غیره) همگی ناپدید می شوند.» علاوه بر این وی خاطرنشان کرد: « از نتایج دیگر این روش این است که استرس، خستگی و افسردگی در والدین نیز کاهش میابد و روابط خانوادگی را بهبود می بخشذ و محکم تر می کند.

اگر کودکان ما بهتر از پیش رفتار نمایند، درنتیجه، ما دیگر نیازی به فریاد زدن نداریم. همچنین در صورتی که ما فریاد نزنیم، بچه های ما رفتار بهتری خواهند داشت.

تألیف و ترجمه: ایلگار چلبیانی